روایتی الهام‌بخش از زندگی مهدی خان‌محمدی مالک برند نان سحر

از پسرک نان‌فروش تا بنیان‌گذار بزرگ‌ترین کارخانه نان صنعتی ایران

در دل تاریخ کارآفرینی ایران، نام‌هایی وجود دارد که فراتر از یک برند، نماد اراده، پشتکار و ایمان به خود هستند. یکی از این نام‌ها بی‌تردید مهدی خان‌محمدی است؛ بنیان‌گذار گروه صنعتی نان سحر. مردی که از میان خاکستر ورشکستگی خانوادگی برخاست، از پله‌های پایین اجتماع بالا رفت و کارخانه‌ای بنیان نهاد که امروز نه‌تنها نان سفره‌های ایرانی را تأمین می‌کند، بلکه الگوی خودباوری، نوآوری و توسعه در صنعت نان کشور شده است.

کودکی سخت؛ جرقه‌های یک مسیر بزرگ

مهدی خان‌محمدی متولد ۱۳۳۳ در ابهر است. زندگی او تا ۱۲ سالگی در ناز و نعمت سپری شد؛ فرزند تاجری متمول در شهری کوچک. اما ورشکستگی پدر و سرقت از منزل، همه‌چیز را به یکباره تغییر داد. ناچار به ترک تحصیل شد و در ۱۲ سالگی، درست در زمانی که بسیاری از هم‌سن‌هایش هنوز وابسته به خانواده بودند، تصمیم گرفت راهی تهران شود تا باری از دوش خانواده بردارد.

از قهوه‌چی تا کارآفرین؛ رنک‌های طلایی مسیر رشد

محمدی مهدی خان‌محمدی راهی پایتخت شد و در قهوه‌خانه‌ای کار خود را آغاز کرد. سپس به میوه‌فروشی رفت و در آن‌جا با خلاقیت خود درآمد فروشگاه را چندین برابر کرد. اما عطش او برای یادگیری و رشد فراتر از این شغل‌ها بود. ورود به کارخانه کفش ملی و آشنایی با کارآفرینی به نام «ایروانی» نقطه عطفی در زندگی او بود. او در دو سال، از یک کارگر ساده به کنترل‌چی ارتقا یافت و کلاس زبان انگلیسی رفت، اما در نهایت کفش ملی را ترک کرد تا رؤیای خودش را دنبال کند. چراکه معتقد بود:

«من در ذاتم کارگر نیستم؛ می‌خواهم کارفرما شوم.»

تولد یک ایده؛ عشق به نان و آینده

اولین جرقه‌های عشق به صنعت نان، زمانی در ذهن خان‌محمدی افتاد که جای عمویش نان پخش می‌کرد. حضور در میان مردم، دیدن اثر کارش در زندگی روزمره، و علاقه به ارتباط مستقیم با مشتریان او را جذب این مسیر کرد. با دوچرخه‌اش نان می‌برد، سپس موتوری خرید و شبکه توزیع ساخت. قبل از ۱۶ سالگی، کارفرمای چند کارگر شده بود. این شبکه، اولین پایه‌های نان سحر را بنا گذاشت.

نان سحر؛ از بوفه‌ کوچک تا کارخانه‌ای عظیم

در ۲۰ سالگی اولین نانوایی خود را در پل رومی خرید. اما هدفش صرفاً نان سنتی نبود. او بزرگ‌تر فکر می‌کرد. سال ۱۳۵۳، برای نخستین بار در ایران، دستگاه‌های نان صنعتی را از آلمان وارد کرد و کارخانه نان سحر را تأسیس نمود. روز افتتاحیه فقط ۳ کارگر داشت؛ امروز بیش از ۱۵۰۰ نفر در آن مشغول‌اند و این مجموعه روزانه ۱۷۰ نوع محصول تولید می‌کند.

نوآوری در دل بحران‌ها

با وقوع انقلاب، خروج مهندسان آلمانی و شروع جنگ، دستگاه‌های کارخانه نیاز به سرویس داشتند. اما مهدی و تیمش آستین بالا زدند، خودشان تعمیرات را یاد گرفتند و حتی شرکت “صنایع پیشرفت پخت سحر” را برای ساخت ماشین‌آلات صنعتی نان راه‌اندازی کردند.

او تحقیق و توسعه را اولویت قرار داد، مرکز R&D ساخت، آموزشگاه و سپس دانشگاه تخصصی نان تأسیس کرد، و در ادامه با راه‌اندازی شرکت «ثمین نان سحر» به تولید مواد اولیه افزودنی و بهبوددهنده داخلی برای نان پرداخت.

باور به دانش؛ بدون مدرک دانشگاهی اما با ایمان به یادگیری

مهدی خان‌محمدی تحصیلات رسمی‌اش را تا دیپلم ادامه داد، اما هرگز از یادگیری بازنماند. در کلاس‌های بین‌المللی شرکت کرد، به متخصصان بها داد و معتقد بود:

«تحصیلات شرط کافی نیست، اما یادگیری مداوم شرط لازم برای موفقیت است.»

آرزوهایی که هنوز تمام نشده‌اند…

او می‌گوید مهم‌ترین انگیزه‌اش «شاد کردن دل پدرش» و «استقلال مالی» بود. اما امروز که بزرگ‌ترین کارخانه نان صنعتی ایران را دارد، همچنان می‌گوید:

«آرزو دارم ضایعات نان در کشور از بین برود و بهترین نان منطقه را تولید کنیم.»

جمع‌بندی: کارآفرینی یعنی ساختن، نه خریدن

مهدی خان‌محمدی، نه تنها نمونه‌ای از یک کارآفرین خودساخته است، بلکه الگویی تمام‌عیار از انسان‌هایی‌ست که با کمترین امکانات، بزرگ‌ترین رؤیاها را محقق می‌کنند. او به ما یاد داد که می‌توان از دل سختی‌ها برخاست، از هر بحران فرصتی ساخت و دنیای اطراف را با پشتکار، دانایی و عشق دگرگون کرد.